naah.punt.nl
Laatste artikelen
Italianen
 
Toen ik langs de gemeenschappelijke ruimte van ons huis liep zag ik dat het flink regende. Het spannende hieraan was dat het binnen was. Het regende bovendien heel hard. Het zag er meer uit als een douche van 2 vierkante meter, dan als een lekkage.
 
Ik stoof de trap, die ik net gracieus af was gedaald, weer op. Gillend, en klaar om het dode lichaam van de kok, dat daar in het kamertje boven de regenbui ongetwijfeld lag op te zwellen, weg te slepen.
 
Het viel mee. Behalve dan dat er, naast mijzelf, nu nog drie mensen in paniek waren. En allemaal voor niks, vonden ze, toen ze de ravage beneden kwamen opnemen. Ach, een lekkage. Vijf emmers in de plas en dat ruimen we straks wel weer op. Ik kreeg een knuffel, werd met zachte drang naar mijn kantoor gebonjourd en vriendelijk uitgezwaaid.
 
Vergeleken bij Denen zijn Nederlanders hysterische Italianen.
Lees meer...   (1 reactie)
Willeke Alberti
 
Het was herfst en er was voor de gelegenheid een varken aan een spit geregen. Het hing een beetje te zweten boven een berg gloeiende kooltjes. Eromheen stonden drie dikke Denen. ‘Je bent pas een man als je wit onder je borsten hebt’, beweerde er eentje. Hij had een baard en was nog iets dikker dan P. P had andere dingen aan zijn hoofd. Hij was aan het knutselen aan de stalen constructie die hij net gebouwd had om het spit in te hangen. Misschien is hij er nog op teruggekomen toen ik al naar bed was en de dikke Denen samen met nog een paar dunne de vier flessen Arrenbitter, een goedje dat bijna verdampt van de alcohol als het wordt ingeschonken, aan het leegdrinken waren, maar de ernst van de situatie is er aardig mee weergegeven. Er waren Vikingen. En niet van die kleintjes ook.
 
Het feestje was Scandinavisch, en behalve Denen werden er ook Noren, Zweden en een halve Fin gesignaleerd. ‘Grisefest’ is kennelijk een populair feest want in geen tijd zat de tuin vol en werd het varken door de dikste Deen, die eerder die dag al zonder te blikken of blozen de ingewanden had verwijderd, keurig gefileerd en in vriendelijke plakjes opgediend.
 
Ik concentreerde me intussen even op de Noorse homo’s. Er was er net eentje in paniek omdat hij ontdekte dat hij de cd die opstond, met de Deense vertaling van ‘Raindrops keep falling on my head’ en ook Deense schlagers, niet in zijn bezit had. ‘Misschien ben ik toch niet homo,’ zei hij vertwijfeld. Hij zou het meenemen naar zijn therapeut. Hij draaide zich naar mij toe. ‘Ken je Willeke Alberti,’ vroeg hij toen.
 
Noren komen misschien uit een koud gebied, maar ze hebben een immense capaciteit om je te verwarmen met verrassende verhalen. Zo ken ik een Noor die midden in een Noorse winter een hagedis op zijn muur zag zitten, in het holst van de nacht, zich daar verder geen vragen bij stelde maar concludeerde ‘die hoort hier niet’ en vervolgens, groggy van de slaap, een sok pakte, een emmer en een open raam en met die combinatie de hagedis van de muur beneden op de koude stoep wist te krijgen. Nooit meer een Noors woord aan vuil gemaakt.
 
Maar dit verhaal was nog niks vergeleken bij de Noor die naast me zat.
 
Een Noor met Fins bloed uit Oslo, die nog nooit eerder in Nederland was geweest, en geen Nederlandse verwanten of vrienden had, behalve dan de Noorse dominee die ook in Rotterdam woont en die niet eens Nederlands spreekt. Ik verzekerde hem dat hij heel, heel zeker homo was als hij Willeke Alberti kende. Wim Sonneveld kende hij ook. En ‘gebabbel’, gezongen door opperrelnicht Paul de Leeuw. Toen hij vervolgens ‘Telkens weer’ inzette, en daarbij Karin Bloemens versie roemde, zag ik me genoodzaakt een fles arrenbitter open te schroeven en aan de lippen te zetten. Echt Scandinavisch werd het vanavond toch niet meer.
Lees meer...
                  
Lees meer...   (1 reactie)
HALAL
 
Heeft u dan dit wel eens.
Dat u tijdens de vakantie naast uw geliefde in de auto zit, midden in de nacht, omdat hij heeft gezegd 'kom, we gaan een stukje rijden.' U heeft ingestemd, maar u heeft eigenlijk geen idee waarom want u was best wel moe. Maar u zit braaf naast uw vriend en hij rijdt door een donker bos.
 
Opeens beseft u: een donker bos, midden in de nacht, naast 100 kilo man schoon aan de haak. Misschien heeft hij wel vier en een half jaar gewacht op deze gelegenheid. Misschien heeft hij vier en een half jaar gewacht tot u hem zo vertrouwde dat u gewoon ja zou zeggen op een, godbetert, autotochtje in het midden van de nacht door een kilometers lang bos in Denemarken zonder ook maar een vraag te stellen. Zodat hij u daar in het midden van dat bos, helemaal donker, in het midden van de nacht, op een verlaten plek de auto uit kan jagen, de kettingzaag uit de achterbak haalt en u uren met de gestarte zaag ronkend in de klamme nazomernacht achternarent met het schuim op zijn anders zo vriendelijke gezicht en u, zodra u uitgeput bent, in 431 stukjes zaagt en in zakjes van vijf kilo aan de shoarmaboer verkoopt als halal schapenvlees, alleen na zonsondergang eten.
 
U kijkt even voorzichtig opzij. Uw vriend glimlacht en zegt dat hij het gezellig vindt, ’s nachts door een bos rijden. U ziet opeens rare donkere kringen onder zijn ogen en een verwilderde blik die u niet kent. U vraagt zich opeens af wie u eigenlijk echt kent, uzelf inbegrepen.
 
Als u dat nooit heeft, mag u van geluk spreken.
Maar het kan ook gewoon zijn dat ik een beetje te hard gewerkt heb de laatste tijd. 
Lees meer...   (1 reactie)
WAARDIG
 
Daar zat ik dan. Naast Thomas, 4 jaar, die ik moest omtoveren in een mandril. Toveren, allà. Maar een mandril? Ik wist eerlijk gezegd niet eens zeker of het een soort miereneter of een aap was.
 
Die ochtend had ik een doosje schminck in mijn handen geduwd gekregen met de mededeling ‘anders doe ik het wel hoor, doei’, en de losse toevoeging dat er veertig kinderen op bezoek zouden komen. Ik ging maar even in het gras liggen, want ik was al maanden over mijn toeren van een opdracht die steeds onmogelijker bleek maar die ik met alle geweld toch tot een goed einde probeerde te brengen. Veertig kinderen schmincken op mijn enige vrije dag kon er ook nog wel bij.
 
‘Eerst blauw, dan rood, dan geel, met een zwarte neus,’ legde Thomas geduldig uit aan de domme mevrouw die hem zou beschilderen. Ik ging gelaten aan de slag, Thomas gromde ondertussen af en toe als een echte, naar ik begreep, aap. Het resultaat was naar ieders tevredenheid. De ouders kochten een drankje voor me en lachten vriendelijk. Gedurende de dag werden ouders en kinderen veeleisender. ‘Een oranje welpie links, een roodwitblauwe rechts, een voetbal op mijn neus en Hup Holland Hup op mijn voorhoofd. Is het nou al af?’ De moeders keken met over elkaar geslagen armen toe.
 
De volgende dag was ik zo moe dat ik ongemerkt door rood reed. Sterker, het hele stoplicht was me ontgaan, maar de haaientanden op de weg niet. Ik had voorrang.
Auto’s begonnen me te ontwijken. Ik toeterde boos. Toen er een politieauto voor me kwam rijden met een lichtkrant waar ‘volgen’ op verscheen, was ik opgelucht dat ik gered werd van de mij omringende gekken. De agent zei dat ik door rood was gereden, informatie waar hij 150 euro voor vroeg. Zwijgend nam ik de bon aan.
 
‘Ik vind het heel goed dat je boos naar die mensen getoeterd heb,’ mailde een bevriend schrijver. ‘Je waardigheid en je zelfvertrouwen heb je tenminste nog.’
 
Gelukkig zijn er ergens op de wereld ook altijd mensen die je gewoon begrijpen.
Lees meer...
DEAL
 
Het was zondagmiddag en ik dacht: kajak.
Ik wist opeens wat er aan mijn leven ontbrak, een kajak, en dat euvel zou ik verhelpen, en wel nu. Ik zag mezelf al instappen in de tuin, en uitstappen ergens in Delft. Hoeveel mooier kon het leven worden op een willekeurige zondag.
 
Waar je op zondagmiddag half vier een tweedehands kajak vandaan kunt halen laat zich raden. Marktplaats. Binnen een uur had ik een deal gemaakt. Zestig euro voor een oude, gele kayak die ergens weg lag te rotten in een Schiedamse tuin. Vanavond kon niet meer, dan in godsnaam maar morgen – betere tijden waren in zicht.
 
Twee jonge honden deden open. Een derde hond was in een soort ijzeren hok gezet omdat hij naar zeggen van de jonge broers (‘let niet op de rommel hier wordt verhuisd’) nogal agressief tegen bezoekers op kon springen als dat bezoek niet uitkeek. De kajak was oud en rommelig, maar lief. Een van de broers voer hem naar verderop, de andere haalde een handdoek en, heel schattig, een stukje papieren tape om de kajak op zijn plaats te houden. ‘Nee, om de handdoek op zijn plaats te houden,’ zei hij. ‘Wie van jullie gaat het huis uit,’ riep ik vrolijk, terwijl P zich in allerlei vreemde bochten wrong om de kajak in de bus te krijgen. ‘Mijn vader,’ zei de oudste.
 
Nu ik net de kajak geprobeerd heb, vooral het uitstappen is moeilijk, heb ik bedacht dat het misschien een wraakactie is geweest om de kajak van papa te verkopen zonder dat hij het wist. Moet die lul maar niet gaan verhuizen, hebben de twee jonge honden gedacht. En nu zitten ze, stoned van zestig euro wiet, toe te kijken  hoe hun vader vloekend de rest van de spullen in de auto laadt, dan maar zonder kajak.
 
Nou ja, die kajak paste toch niet op het flatje van zijn nieuwe vriendin.
En ik ben er mooi mee geholpen.
Lees meer...
MUSJE
 
De manke en de blinde probeerden met elkaar te communiceren.
Dat wil zeggen, de Servische furie en P spraken samen Nederlands, een taal die ze allebei niet zo goed beheersen. Het was een feest om naar te luisteren. ‘Wat jij doen met stoelen?’ ‘Sinds die niet meer nodig. Naar beneden.’ ‘Ik helpen.’
 
Nederlands met de muziek van een andere taal erdoorheen is sowieso een feest om naar te luisteren. ‘Mijn hand is vies, mijn hart is schoon,’ zei de knappe jonge Turk van de garage laatst tegen me. Genoeg om mijn hand naar Turkije te importeren, maar hij vroeg niet verder.  Misschien kwam het ook een beetje, van dat importeren, omdat hij ongevraagd de Alfa had opgeruimd. Een taak die in moeilijkheidsgraad net onder het oplossen van het Palestijns-Israelisch conflict komt, gezien de hoeveelheid glas van gebroken ruitjes die in de bekleding vastzat, vastgekleefde blikjes en fruit dat mee was gaan groeien met de binnenkant van de auto. Overigens heb ik niet lang hierna toch maar een nieuwe alfa aangeschaft, waarover later meer. Goed genoeg om mee naar Turkije te rijden trouwens.
 
Eigenlijk hebben alle mannen die zich proberen uit te drukken iets schattigs over zich. Dat komt omdat ze door de bank genomen daar minder begaafd zijn dan vrouwen. Tijdens een lunch sprak ik een Deense man die vol trots vertelde over de enige vriendin waarvan zijn vrouw het goedkeurde dat hij haar foto met zich meedroeg in zijn portemonnee. Op het uitgeknipte fotootje, hij hield het trillend vast, stond een musje. Een musje dat de meneer met een pipetje had gevoerd omdat de moeder het in de steek had gelaten, en dat hem overal volgde. ‘Het was een van de beste ervaringen van mijn leven dat ik die kleine musje heb grootgebracht.’
 
Ik weet best wel dat er mannen zijn die zich wel uit kunnen drukken. Sterker, ik ken er een paar (www.leesvlees.web-log.nl). Maar net zoals mannen denken dat de wereld even perfect is als een meisje (vrouw) domme dingen over een auto zegt, wordt mijn wereld even perfect als een man zich niet kan uitdrukken. Het is niet anders. Servische furies inbegrepen.
Lees meer...
KRULLEN
 
‘Ik ken jou,’ zei een mij volstrekt onbekend meisje bij de kapper.
Eindelijk, dacht ik opgelucht. Het is allemaal niet voor niets geweest. Ik word gezien, en vervolgens herkend.
 
‘Je stond in de metro met je fiets. Toen je de hele tijd van links naar rechts moest met je fiets, omdat de deuren steeds aan de kant waar je stond open gingen, rolde je even heel raar met je ogen naar me.’
 
Ik wist even niet wat ik met deze informatie moest. En of mijn image wel in orde is. ‘Knipt u ook krullen?’ zei ik toen maar. Het meisje verwees me vriendelijk naar haar collega.
Lees meer...
Zondag 20 april
 
POLIZEI
 
‘De trein gaat om 10.32 uur. Maar die ga jij dus niet nemen.’ De dame van de NS keek grimmig. Ik durfde er nog even niks tegenin te brengen. ‘Want als hij te laat is, mis je je aansluiting. Maar als je de trein naar Hamburg mist, is er weer niks aan de hand. Dan neem je gewoon de volgende.’ Alsof mijn reis bestond uit het missen van zoveel mogelijk treinen en toch op tijd aankomen, wat eerlijk gezegd een hobby uit mijn verleden is.
 
Rotterdam – Amersfoort - Osnabrück – Hamburg - Arhus. Met een waarschuwing voor het lange oponthoud in Hamburg: een uur. Bij Amersfoort waren mijn negen broodjes op. Omdat ik me begon te vervelen, zette ik in op een discussie met de conducteur. ‘Gaan jullie die fiets echt uit de trein zetten als de eigenaar zich niet meldt?’ Begon ik. Dat was net omgeroepen. De ongelukkige eigenaar had zijn of haar fiets op een verkeerde plek gezet, namelijk niet in het speciale rek.
 
Er viel veel te zeggen over de conducteur, maar niet dat hij niet goed met Nederlanders om kon gaan. Het was een Nederlandssprekende Duitser op een rijtuig van de Deutsche Bundesbahn. Hij nam de tijd om uiteen te zetten dat het niet de bedoeling was dat passagiers met elkaars spullen gingen lopen sjouwen, want ik had net aangekondigd dat ík die fiets dan wel zou verplaatsen. Gelukkig had de eigenaar zich inmiddels al gemeld.
 
Ik hoopte maar dat dit initiatief het eerdere incident van die dag goedmaakte, in de Rotterdamse metro, waar een aantal mensen door mijn schuld was opgezadeld met een zware shag-roker die agressief was geworden omdat precies de verkeerde opmerking tegen hem gemaakt was, terwijl de dader, ik, spoorslags naar de andere metro was vertrokken. Voor de zekerheid gaf ik ook nog mijn laatste toffee crunch koekje aan een Arabisch uitziende jongen die vermoedelijk vanwege dat uiterlijk bij Bad-Wertheim grondig doorzocht werd door de Polizei.
Lees meer...
Zaterdag 19 april
 
VOORBEELD
 
Sommige uitdrukkingen zijn volkomen zinloos. Sterker, ze hebben precies het omgekeerde effect van wat je ermee wilt bereiken, tenzij je heel geslepen bent. Ik noem een ‘maak je geen zorgen’, ‘word nou niet boos’ en ‘ontspan nou maar’.
 
Wilt u hier niet roken is er ook zo een. In de metro waar ik instapte, het begin van een lange, lange reis naar Denemarken, zat een hele grote dikke meneer die af en toe een blik Euroshopper bier uit zijn zak haalde en een grote teug nam. Tot mijn verontwaardiging (DAT MAG DUS NIET IN DE METRO MENEER) zat hij een zwaar shaggy te roken. Zo te zien al de hele reis van Spijkenisse naar Coolhaven, want de open ruimte was niet echt open meer maar ondoorzichtig. Het stonk als de hel, zeker als je astma hebt. Dat heb ik gelukkig niet, maar het had gekund.
 
Ik wilde eigenlijk alle bovenstaande opmerkingen tegelijk maken, maar iets in ’s mans dreigende blik zei me dat deze opmerkingen niet alleen het tegenovergestelde effect zouden hebben, maar ook dat dat effect bijzonder groot zou zijn. Ik had daar geen zin in, zeker niet met zo’n reis in het vooruitzicht. Ik keek hem heel even net zo dreigend aan als hij zelf deed, en stapte toen snel uit zodat ik, voor de man in beweging kon komen, al in de volgende metro zou zitten. Om mijn dreigende blik kracht bij te zetten, tikte ik nog even op het ruitje van de bestuurder. ‘Misschien moet u de meneer die het metrostel blauw zet wel even op zijn gedrag aanspreken,’ zei ik, een en al zeikende-dertiger-met-koffer. ‘Ik durf het eigenlijk niet en mijn medepassagiers ook niet maar iedereen kijkt boos.’ En succes doei.
 
Misschien een beetje slap, ik weet het. Maar ik kan niet de héle tijd aan de wereld laten zien hoe het moet.
Lees meer...
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl